عشق ناب

نهانی شبچراغ عشق را در سینه پروردم

چه غم دارد ز خاموشی درون شعله پروردم که صد خورشید آتش برده از خاکستر سردم به بادم دادی و شادی ، بیا ای شب تماشا کن که دشت آسمان دریای آتش گشته از گردم شرار انگیز و توفان...

آرام جان

به دریا احتیاجی نیست