با که گویم کاین دل شــــــــوریده بیمــار تو است
یاری اندر کـــــس نمــــــی بیند ولی یار تو است
در وفای مدّعی گـــــــــر بی وفـــــــایی دیده ای
ای صنم باز آ که جان من وفــــــــــــادار تو است
خوشتر از این نیست تشبیهی به مهر و کین تو
سرو اندامت گل و مژگان تو خـــــــــــار تو است
کار بسیاریست عاشق را به عشـــــــق تو ولی
از همه شغل جهان عاشق کشی کار تو است
تا نباشد از جفـــــــای چــــــــــرخ گردونت گزند
هر
کجا باشی دعای ما نگهـــــــــــدار تـو است
تا نپنداری که خواب خوش بود مــــــا را به هجر
شب گذشت از نیمه و این دیده بیـدار تو است
هر دو صاحب طبع هستیم ای نگــــار من ولی
طبع
من در شعر و طبع تو به رخســار تو است
صوفیا خوشتر ز شعــــــــر تو نمی آید ولـــــی
چشم آن زیبا صنم خوشتـــر ز اشعار تو است
![]()